Ik kreeg de stempel “post-COVID” van de huisarts en die zei: “ja, daar weten we eigenlijk nog niet zoveel van, dus ik kan je ook niet helpen”. Lekker dan, want ondertussen lag ik elke dag jankend in bed. Ik had zoveel hoofdpijn en geen pijnstiller die werkte. Ik was zo moe en uitgeput, kon niet meer goed nadenken en kon geen prikkels meer aan. Ik kon mijn hobby’s niet meer uitoefenen want daarvan werd ik doodmoe en compleet overprikkeld. Ook mijn baan kon ik niet meer uitvoeren en ik stuitte op veel onbegrip van de bedrijfsarts en mijn werk.

Ik kon niet gewoon blijven wachten op dat het vanzelf beter ging, zoals de huisarts me adviseerde. Ik wilde actief aan de slag met mijn herstel en mijn oude leven terugkrijgen. Helaas was er weinig begeleiding hierin en moest ik mijn eigen weg vormgeven. Op advies van de huisarts zocht ik een ergotherapeut die mij kon helpen met mijn energie verdeling over de dag. Maar eigenlijk werkte de adviezen averechts want ik moest mijn aangetaste cognitieve vaardigheden inzetten. Ook was er geen ruimte voor mijn emoties terwijl mijn leven veranderde in dat van een zeer oude dame. Ik ging zelf opzoek naar informatie en stap voor stap begreep ik steeds beter wat er met me aan de hand was en hoe ik kon gaan herstellen.

Ik merkte dat ik pas echt ging herstellen toen ik naar mezelf en mijn eigen lichaam ging luisteren. In plaats van te blijven geloven dat post-COVID nog niet te genezen was, bedacht ik wat ik nodig had om me beter te voelen. Wat kon ik zelf doen om me wat lekkerder in mijn vel te voelen en mijn klachten te verminderen? Ik nam mezelf bij de hand en stap voor stap herstelde ik en voelde mijn leven lichter. Ik beschouw mezelf op dit moment niet meer als post-COVID patiënt, maar als mens met een lichaam in onbalans. Deze visie helpt me in de acceptatie van dat ik “ziek” ben geworden en het geeft me motivatie om goed te luisteren naar mijn lichaam.